Czym jest srebrna gospodarka?

Nikt już nie wątpi w to, że istnieje cos takiego jak srebrna gospodarka, czyli cały sektor produktów i usług dla adresowanych do osób starszych. Na naszej stronie siostrzanej rabatseniora.pl mamy zarejestrowanych ponad 1000 ofert firm z całej Polski, które pomyślały o konsumentach 60+ oferując im bonusy przy zakupach.

Gdzie ta srebrna gospodarka?

Są też całe branże pracujące na rzecz tej grupy społecznej – producenci sprzętu ułatwiającego funkcjonowanie osobom z niepełnosprawnościami, producenci kosmetyków i środków higieny, producenci żywności i suplementów diety, sanatoria, firmy zajmujące się rehabilitacją, usługi związane z ochroną zdrowia – zwłaszcza wzroku, słuchu, firmy transportowe, usługi opiekuńcze, usługi projektowe w zakresie budownictwa i architektury.

Seniorzy to schorowani, biedni ludzie. Prawda czy fałsz?

Badania wskazują, że tylko ok.15% populacji 60+ to osoby wymagające stałej opieki i w zasadzie niesamodzielne, co oznacza, że pozostali podejmują autonomiczne decyzje życiowe z zakupami włącznie. Nie jest to też najbiedniejsza grupa społeczna. Pomimo różnych programów socjalnych to młodzi ludzie rozpoczynający pracę stanowią grupę o najniższych dochodach?

Czy seniorzy to ważna grupa klientów?

O tym, że seniorzy jako grupa klientów realnie istnieją przekonują reklamy telewizyjne, radiowe oraz kampanie outdoorowe. Grupa ta jest też adresatem licznych kampanii społecznych takich jak ochrona zdrowia – zwłaszcza przed zarażaniem się wirusem COVID-19, ochroną skóry w okresie letnim, a w zakresie ochrony przed oszustami przez cały rok.

Jak się skutecznie komunikować z seniorami?

Charakterystyczne jest to, że nie został wypracowany uniwersalny schemat komunikacji z pokoleniem 60+, co ma związek rewolucją informatyczną, która rozpoczęła się wraz z pojawieniem się komputerów pod koniec XXw. Prawdziwym przełomem było jednak pojawienie się smartfonów i bezprzewodowy dostęp do Internetu. W Polsce pierwszy smartfon z Androidem pojawił się w 2009 roku, a pojawienie się urządzeń z ekranami dotykowymi spowodowało, że obsługa stała się intuicyjna i łatwa jak nigdy wcześniej.

Czy smartfony zrewolucjonizowały komunikację z seniorami? Bariery.

Dlaczego jednak smartfon nie stał się – co potwierdzają badania WHO i nasze codzienne obserwacje – uniwersalnym sposobem seniorów łączności ze światem? Występuje kilka barier, które jak się wydaje nie będą już pokonane i trzeba zaakceptować sytuację, w której część starszego pokolenia będzie już poza światem cyfrowym na własne życzenie. Jako bariery podstawowe należy identyfikować:

  1. Brak obycia seniorów z elektroniką w ogóle – dotyczy to zwłaszcza osób, które nie miały do czynienia z komputerami w trakcie pracy zawodowej, a więc kończyły aktywność zawodową w latach 90 lub później, ale ich praca nie wymagała kontaktu z komputerami
  2. Bariera finansowa – cena urządzeń, a zwłaszcza późniejsze comiesięczne wydatki na abonament zniechęcają starszych użytkowników
  3. Producenci nie wypracowali standardu telefonu dla seniora ( i bardzo dobrze!). Urządzenia,  których główna funkcjonalność ogranicza się do dzwonienia pod numer alarmowy to najlepsza droga do wykluczenia cyfrowego, natomiast preferencje użytkowników starszych mogą być tak odległe, że jedynie kilka cech urządzeń, takich jak czytelny wyświetlacz, duże przyciski, wbudowane radio FM,  pojemna bateria czy solidna obudowa mogą być uznane za uniwersalne. W związku z tym wybór właściwego urządzenia jest problemem, z którym wielu seniorów nie jest w stanie się zmierzyć
  4. Istnieje wyraźny trend znudzenia nowoczesną elektroniką. Obserwujemy renesans prostych, kilkufunkcyjnych kalkulatorów, coraz więcej osób rezygnuje z telewizora, a smartfona używa tylko z konieczności. Ta niechęć powoduje to, że wraz z wprowadzaniem nowego sprzętu, aktualizacji oprogramowania oraz wprowadzania nowych technologii użytkownik nie chce się ich uczyć, traci kontakt i stopniowo wychodzi ze świata wirtualnego.     
Czego oczekują seniorzy?

Jakie są więc oczekiwania seniorów co do sposobu komunikowania się z nimi? ( opracowanie własne na podstawie Miasta Przyjazne Starzeniu: Przewodnik © Fundacja Res Publica im. Henryka Krzeczkowskiego (2014))

  1. Należy wykorzystywać wszystkie możliwe sposoby komunikacji tradycyjnej, które osoby starsze znają, lubią i nie czuja przed nimi obawy (gazety, telewizja, radio) oraz telefonia
  2. Systematyczna i godna zaufania jest dystrybucja informacji zapewniana jest przez rząd, samorządy, administrację i organizacje pozarządowe, rozpowszechniane w pobliżu domów lub niedaleko miejsc związanych z ich codziennymi aktywnościami;
  3. Ważna jest komunikacja ustna: osoby starsze informuje się drogą ustną (np. w trakcie publicznych spotkań, w centrach lokalnej społeczności, klubach i poprzez media oraz dzięki kontaktom bezpośrednim); seniorzy zagrożeni wykluczeniem społecznym uzyskują informacje od zaufanych osób w swoim otoczeniu, w tym od osób kontaktujących się z nimi telefonicznie oraz osobiście, pracowników pomocy domowej, fryzjerów, portierów czy opiekunów;
  4. Pracownicy publicznych instytucji i biznesu zapewniają w razie potrzeby przyjazne usługi, nastawione na kontakt z drugim człowiekiem.
  5. Informacje tekstowe: informacje tekstowe (w tym m.in. oficjalne formularze, napisy telewizyjne i teksty na ekranach) mają duże czcionki, a ich główne punkty są pogrubione i zawarte w klarownych nagłówkach. Klarowny język: drukowana i ustna komunikacja odbywa się przy pomocy prostych, znanych słów oraz krótkich, nieskomplikowanych zdań.
  6.  Automaty i urządzenia: automatyczne instrukcje udostępniane przez serwisy telefoniczne są udzielane powoli i jasno, a dzwoniący jest powiadomiony, jak odsłuchać wiadomość ponownie w dowolnym momencie;  użytkownicy mogą rozmawiać nie tylko z automatem lub zostawić wiadomość, by do nich oddzwoniono;
  7. Urządzenia elektroniczne, takie jak telefony komórkowe, radia, telewizory, bankomaty oraz automaty biletowe mają duże przyciski i odpowiednio dużą czcionkę;
  8. Ekrany na poczcie, w banku i w innych miejscach usług są podświetlone i łatwo czytelne dla osób o różnym wzroście.

Komputery i internet: w miejscach publicznych takich jak budynki rządowe, centra społeczności lokalnej czy biblioteki zapewniony jest dostęp do publicznych komputerów i internetu (darmowy lub za drobną opłatą); łatwo osiągalne są odpowiednie instrukcje i pomoc indywidualna

Czy jesteśmy już na te standardy gotowi? Odpowiedź na to proste pytanie wydaje się być bardzo trudna.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here