Jak zwykle w czasie Wyprawy Johanki, przejeżdżając przez ten region, jadąc w kierunku województwa lubelskiego dostrzegłam zabytkowy krzyż, jak zazwyczaj robię, poprosiłam mojego cierpliwego małżonka o zatrzymanie busa i poszłam zrobić zdjęcia.
Dwa słowa o Kobylanach
„Kobylany – wieś sołecka[5] w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Opatów[6][4].
W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Kobylany. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie tarnobrzeskim.
Przez miejscowość przebiega droga wojewódzka nr 757.”
źródło : https://pl.wikipedia.org/wiki/Kobylany_(województwo_świętokrzyskie)
Historia
„W XV wieku Kobylany były dziedzictwem Stanisława i Piotra herbu Bibersztein (Długosz L.B. t.I s.318 i t.II s.341)[7] oraz Stanisława i Jakuba herbu Ostoja (Długosz L.B. t.I s.318). Według spisu miast, wsi, osad Królestwa Polskiego z roku 1827, w Kobylanach były 43 domy i 335 mieszkańców. W 1883 spisano 67 domów, 562 mieszkańców, 741 mórg ziemi folwarcznej i 763 morgi ziemi należącej do włościan[7].
Słownik geograficzny Królestwa Polskiego opisuje Kobylany jako folwark i wieś w powiecie opatowskim, gminie Modliborzyce, parafii Strzyżowice. W roku 1883 był tu szpital sióstr miłosierdzia z kaplicą. Wieś ta z folwarkiem Romanów i wsią Wymysłów stanowiły uposażenie szpitala św. Leona w osadzie Kurozwęki[7]. Właścicielem Kobylan był Władysław Rudnicki (urodzony w Krakowie w zamożnej rodzinie Ignacego i Elżbiety z Chrzanowskich), który ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, uzyskując dyplom magistra prawa. Po studiach i podróży po stolicach Europy rozpoczął pracę w Banku Polskim, a następnie był obrońcą przy sądzie warszawskim. 12 lipca 1834 rezygnując z pracy w sądownictwie kupił Kobylany, został dziedzicem i zamieszkał w miejscowym dworze.”
źródło : https://pl.wikipedia.org/wiki/Kobylany_(województwo_świętokrzyskie)#Historia
Podsumowanie
Odkrycie tego miejsca zawdzięczam przypadkowi, podróżowanie bez planu to umożliwia, warto być uważnym i dostrzegać takie zabytki.
Johanka